Taalgebruik

In onze samenleving worden regelmatig uitspraken gedaan die kwetsend zijn. Een van de vormen hiervan is het vloeken. 
Wat wordt hieronder verstaan?
Onder vloeken wordt het misbruiken van de Naam van God of van Jezus Christus bedoeld. Dit zijn de meest vreselijke uitspraken. Het is dus niet zo dat allerlei vormen van grof taalgebruik onder vloeken vallen. Schuttingtaal en verwensingen zijn ook niet goed te keuren. Maar vloeken gaat nog veel verder. Het tast de Naam van onze Schepper aan, of die van onze Verlosser.
Het vloeken is eigenlijk te verdelen in vier soorten:
De eerste is de vorm van verwensingen. Deze vloeken hebben de vorm van een (zelf-)verwensing. Hierin worden aan anderen of zichzelf in Gods Naam vreselijke zaken toegewenst. In de meest grove soort wordt de verdoemenis van bepaalde personen gewenst. Maar ook vraagt de vloeker heel vaak voor zichzelf om de verdoemenis. Hij vraagt dan of hij naar de hel gestuurd mag worden. Het is een totale oorlogsverklaring aan onze Schepper. God wil niet dat we verloren gaan, maar dat we behouden worden. Met deze vorm van vloeken wordt gespot met Gods goedheid.

Dezelfde vloeken worden ook op een beschaafdere manier gebruikt. Ze worden dan wat aangepast, waardoor het niet zo erg meer lijkt. Dit noemen we bastaardvloeken.

Ook een stopwoord waarin de Naam van God of Jezus Christus wordt genoemd is een vorm van vloeken.

En tenslotte wordt er bewust gevloekt om God te lasteren. Dit wordt opzettelijk en doelbewust gedaan. Dit hoeft niet eens op een grove manier te gebeuren, dit kan ook op een nette manier. Kijk dus uit wat je zegt. Vaak hoor je iemand God de schuld geven van zaken in het wereldgebeuren, of bij een sterfgeval. Kijk uit, want Gods daden zijn altijd goed! Wij hebben gezondigd en hebben daardoor nergens meer recht op. En als we dan God ter verantwoording roepen, lasteren wij Hem.